Είμαι 55 χρονών, δουλεύω σε ένα μίνι μάρκετ στη γωνία. Η ζωή μου είναι μετρημένη: ξυπνάω, ανοίγω το μαγαζί, εξυπηρετώ, κλείνω, ύπνος. Δεν έχω παραπονεθεί ποτέ. Αλλά δεν είχα και ενθουσιασμό. Μία Τρίτη βράδυ, όμως, συνέβη κάτι περίεργο. Ένας πελάτης άφησε στο ταμείο μια κάρτα με έναν κωδικό. Τον πήρα τηλέφωνο, μου είπε «κράτα την, δεν την χρειάζομαι, δοκίμασε την αν θες». Εκείνος ήταν νέος, χαμογελαστός. Εγώ δεν ήξερα καν τι ήταν. Είχε πάνω ένα λογότυπο και μια διεύθυνση.
Το βράδυ, από περιέργεια, πληκτρολόγησα αυτή τη διεύθυνση. Βρέθηκα σε μια πλατφόρμα με φώτα, παιχνίδια, ήχους. Το όνομα που είχε πάνω: Vavada casino (https://voilier33.com). Δεν κατάλαβα αμέσως τι ήταν. Διάβασα λίγο. Είδα ότι μπορούσες να παίξεις με εικονικά νομίσματα, χωρίς λεφτά. Αποφάσισα να το δοκιμάσω. Δεν είχα καμία εμπειρία. Ούτε ξαδέλφια, ούτε φίλους. Μηδέν.
Γράφτηκα. Έβαλα ένα ψευδώνυμο, "Μάρκετας". Δεν ήθελα κανείς να με ξέρει. Η πλατφόρμα μου έδωσε μια αρχική πίστωση 10 ευρώ για δοκιμή. Δεν ήταν αληθινά, αλλά ήταν διασκεδαστικά. Έπαιξα ρουλέτα. Δεν κατάλαβα καλά τους κανόνες. Απλά πόνταρα στο κόκκινο. Η μπάλα γύριζε. Στο τρίτο πόνταρμα, κέρδισα. Στο έκτο, έχασα. Στο δέκατο, ξανακέρδισα. Στο τέλος της δοκιμαστικής περιόδου, είχα 14 εικονικά ευρώ. Γέλασα. Ήταν σαν παιχνίδι.
Αλλά κάτι μέσα μου είπε «δοκίμασε και με αληθινά». Δεν είχα πολλά. Είχα μαζέψει 50 ευρώ από κάτι ρέστα που δεν μέτρησα ποτέ. Σκέφτηκα ότι αν τα χάσω, δεν θα πεινάσω. Αν τα κερδίσω, θα πάρω μια καλή μπριζόλα που καιρό είχα να φάω. Κατέθεσα 50 ευρώ. Διάλεξα ξανά ρουλέτα. Αλλά όχι την απλή. Εκείνη με ζωντανό ντίλερ.
Ο ντίλερ ήταν ένας άντρας με μουστάκι, μιλούσε αγγλικά και είχε ευγενικό τρόπο. Τον έβλεπα από την οθόνη. Μοίραζε την μπάλα με σταθερό ρυθμό. Εγώ πόνταρα στα μαύρα, 5 ευρώ κάθε φορά. Στην αρχή, έχανα. Τέσσερις φορές σερί έχασα. Είχα πέσει ήδη στα 30 ευρώ. Ένιωσα μια μικρή ζαλάδα. Αλλά δεν σταμάτησα. Δεν ήταν απελπισία. Ήταν ότι ήθελα να δω αν θα αλλάξει η ροή.
Στην πέμπτη φορά, πόνταρα ξανά στα μαύρα. Η μπάλα γύρισε. Έπεσε στο 15, μαύρο. Κέρδισα 10 ευρώ. Στην επόμενη, ξανά μαύρο. Άλλα 10. Στην επόμενη, ξανά. Τώρα είχα ανέβει στα 56. Συνέχισα. Έξι φορές σερί μαύρο. Δεν το πίστευα. Κοίταζα την οθόνη και τα μάτια μου είχαν κολλήσει. Ο ντίλερ χαμογελούσε, σαν να ήξερε. Το Vavada casino δεν είχε κανένα πρόβλημα, η σύνδεση ήταν σταθερή. Εγώ, όμως, είχα αρχίσει να τρέμω.
Στην έβδομη φορά, πόνταρα 20 ευρώ στα μαύρα. Η μπάλα γύρισε. Κόκκινο. Έχασα. Δεν πτοήθηκα. Μείωσα το στοίχημα. Συνέχισα. Μέσα σε μισή ώρα, είχα φτάσει τα 130 ευρώ. Εκεί, αποφάσισα να σταματήσω. Δεν ήθελα να χάσω αυτά που είχα κερδίσει. Έκανα ανάληψη. Τα λεφτά μπήκαν στην κάρτα μου μέσα σε 25 λεπτά.
Το επόμενο πρωί, αγόρασα όχι μία, αλλά τρεις μπριζόλες. Κάλεσα την αδερφή μου και τον άντρα της. Τους είπα «κερνάω, χωρίς λόγο». Εκείνοι ξαφνιάστηκαν. Δεν τους είπα την αλήθεια. Δεν χρειαζόταν. Το μόνο που είδα ήταν τα πρόσωπά τους να λάμπουν. Εκείνο το βράδυ, κοιμήθηκα με ένα χαμόγελο.
Από τότε, παίζω που και που. Πάντα λίγα. Πάντα με όριο. Η Vavada casino δεν μου άλλαξε τη ζωή, αλλά μου έδωσε μία υπενθύμιση. Ότι η τύχη δεν κοιτάει ηλικίες, ούτε επαγγέλματα. Μπορεί να χτυπήσει την πόρτα ενός 55χρονου μπακάλη, μία Τρίτη βράδυ, μέσα από μία κάρτα που άφησε ένας πελάτης. Εκείνη τη νύχτα, η μπάλα με διάλεξε. Και εγώ ήμουν εκεί, με ανοιχτά μάτια, χωρίς φόβο. Αυτό είναι που μετράει. Όχι τα λεφτά. Η στιγμή.